Controle versus autonomie
Douglas Mc-Gregor, sociaal Psycholoog en hoogleraar beschreef al in 1960 twee fundamenteel verschillende management benaderingen, elk gebaseerd op een andere veronderstelling over menselijk gedrag.
De eerste benadering ging ervan uit dat mensen inspanning vermijden en alleen voor geld en zekerheid werken en daarom controle nodig hebben. De tweede benadering ging ervan uit dat werken voor mensen net zo natuurlijk is als spelen of rusten, dat creativiteit en initiatief overal te vinden zijn en dat mensen die een bepaald doel willen bereiken niet alleen verantwoordelijkheid accepteren maar die ook naar zich toe trekken.
‘Middelmatigheid is duur en autonomie is het tegengif’
Tom Kelley
![Controle vs autonomie](/sites/default/files/styles/intro/public/2020-01/plan-c-controle-vs-autonomie.jpg?h=dcfe5b54&itok=Ipz_NFH-)
Meer autonomie met concrete doelstellingen versterkt de vertrouwensband.
Het is bewezen dat de tweede benadering de meest juiste en effectiefste is. Maar hoe kunnen we als leidinggevende het beste inspelen om dit gedrag te stimuleren? Mensen die bepaalde vrijheid krijgen om iets te doen zullen meer gemotiveerd zijn om die dingen te doen. Het zit namelijk in de menselijke aard om autonomie te willen in alles wat ze doen. Een automatisch gevolg hiervan is dat er een hogere betrokkenheid ontstaat en aldus meer verantwoordelijkheidsgevoel.
Hoe kunnen we als leidinggevende inspelen op de natuurlijke behoefte van de werknemers om werk te integreren in hun leven zoals ze dat doen met andere dingen waar ze een voorkeur voor hebben? Het antwoord op de vraag is dus: geef ze meer autonomie.
Hoe ga je hier als leidinggevende mee om?
in eerste instantie is het nodig dat de doelstellingen helder, zeer concreet en haalbaar zijn. In tweede instantie is het aan te raden dat er een veelvoud van feedback op de werkvloer gegeven wordt. Hoe preciezer de feedback, hoe beter. Bijsturingen zijn noodzakelijk, liggen binnen de verwachtingen en bevorderen bovendien het groeiproces.
Een besef van autonomie heeft een krachtig effect op de individuele prestaties en attitudes. Volgens wetenschappelijke onderzoeken is autonome motivatie bevorderlijk voor betere inzichten, groter doorzettingsvermogen, hogere productiviteit, minder burn-out en een hogere mate van psychisch welbevinden.